Aanvankelijk konden scholen en andere geïnteresseerden het lespakket direct bij de overheid inkopen tegen een gering bedrag en was het lesmateriaal ook in niet-digitale vorm beschikbaar. Dit bleek echter onhandig qua distributie. In zijn zoektocht naar alternatieven kwam Bossers via een collega van het Ministerie in aanraking met Creative Commons en koos hij ervoor om over te stappen naar gratis verspreiding via dit open content licentiesysteem. Het lespakket bleek op die manier een veel groter succes te zijn, mede omdat leraren die het lespakket in het onderwijs wilden gebruiken niet eerst toestemming hoefden te vragen bij de directie van scholen. Voor het lespakket werd gekozen voor de Naamsvermelding-NietCommercieel-Geen afgeleide werken licentie om zodoende zoveel mogelijk het gebruik van de content te stimuleren. Dit houdt in dat het iedereen vrij staat om het werk te kopiëren, te verspreiden, te tonen maar ook om afgeleide werken te maken. Het lesmateriaal mag alleen voor niet-commerciële doeleinden gebruikt worden. Blijkbaar heeft men ook bij de overheid ingezien dat voor online content het soms interessant kan zijn om gebruik te maken van open content licentiesystemen als dat van Creative Commons.Ook in het buitenland is er interesse voor het lespakket. Zo is het lesprogramma door het Belgische ministerie van Onderwijs opgepikt. In Nederland hebben de gemeenten Winschoten en Heumen en het IKV/PaxChristi in het kader van hun samenwerkingsrelatie met Srebrenica in Bosnië-Herzegovina interesse getoond voor het Diploma Veilig Internet. Ook zij willen in de toekomst graag van het Diploma Veilig Internet gebruik maken. De verwachting is dat nog velen zullen volgen.

Gebarentaal was in Nederland tot voor kort een ondergeschoven kindje binnen het wetenschappelijk taalonderzoek. Dit is opmerkelijk omdat zo’n 1,3 miljoen Nederlanders niet in staat zijn alles te kunnen horen. Hieronder vallen niet alleen slechthorenden maar ook mensen die op latere leeftijd geleidelijk of plotseling doof zijn geworden, evenals meervoudige gehandicapten zoals doofblinden. Sommigen van hen zijn louter aangewezen op deze communicatiemethode: voor circa 5.000 mensen is Nederlandse gebarentaal de eerste taal en voor 15.000 mensen de tweede taal.

Het Corpus Nederlandse Gebarentaal bouwt voort op de wetenschappelijke uitkomsten van het European Cultural Heritage Online project (ECHO), een initiatief van drie Max Planck Instituten in Europa (Rome, Berlijn en Nijmegen) en enkele samenwerkingspartners.In 2003 is er tijdens een Europees wetenschappelijk congres in Berlijn de ‘Declaration on open access to knowledge in the sciences and humanities’ ondertekend. De bedoeling hiervan is om open source cultuur verder te ontwikkelen om zodoende publieke en wetenschappelijk exploitatie van cultureel en wetenschappelijk erfgoed op het internet te bevorderen. Het European Cultural Heritage Online Project geeft invulling aan deze doelstelling met vijf grote pilotprojecten. Een van de deelprojecten betrof taalkundig onderzoek, meer specifiek, onderzoek naar gebarentaal in diverse Europese landen.

Wetenschappers uit Groot-Brittannië en Zweden verrichtten samen met taalspecialisten van de Universiteit van Nijmegen onderzoek naar de samenstelling van de gebarentaal in deze drie landen. In Nederland was de taalwetenschapper Onno Crasborn een van de onderzoekers die direct betrokken was bij het ECHOproject. Samen met zijn Europese partners en zijn Nijmeegse collega’s zette hij een unieke, publiekelijk toegankelijke, internationale database op voor gebarentaalonderzoek. Deze collectie van videobeelden van gebarentaal is op de website van het Echoproject terug te vinden.Het bijzondere van de database is dat het om een vergelijkend onderzoek ging tussen de drie landen. De filmpjes zijn naderhand door de wetenschappers geannoteerd en beschreven. Dit houdt in dat er wordt aangegeven welk gebaar met welk woord overeenkomt en waar de klemtoon ligt, hetgeen het Max Planck instituut er toe aangezet heeft speciale softwaretools te ontwikkelen.

Met de nieuwe technologische inzichten en het feit dat een database voor gebarentaal wel degelijk relevant kan zijn, werd in 2006 besloten om een Corpus gebarentaal voor Nederland op te zetten. Crasborn heeft samen met zijn collega’s van de RUN veel werk moeten verzetten om tachtig uur beeld materiaal van doven op te nemen. Het lesmateriaal omvat bijna duizend videofragmenten van gesprekken in gebarentaal tussen doven. Deze zijn geannoteerd, vertaald door de wetenschappers en zullen binnenkort op een website te bezichtigen zijn.

Het Corpus NGT schept voor diverse partijen nieuwe mogelijkheden.Voor taalwetenschappers en andere wetenschappelijke onderzoekers is het uitermate interessant om de structuren en grammatica van de gebarentaal te onderzoeken en bloot te leggen. De kennis van gebarentaal in Nederland is namelijk aan het afnemen doordat onder andere de technologie van gehoorapparaten enorm verbeterd is in het afgelopen decennium. Door het vastleggen van gebarentaal kan kennis hiervan niet verder verloren gaan. Daarnaast bestond er voorheen nauwelijks lesmateriaal om gebarentaal te leren. Het corpus kan dus een bijdrage leveren aan het onderwijs aan universiteiten voor tolken van gebarentaal. Ook op het onderwijs op scholen in Nederland kan het corpus een grote impact hebben. In Nederland bestaat er maar een beperkt aantal scholen waar er speciaal onderwijs voor doven aangeboden wordt. Het lesmateriaal en de methodes waarmee deze scholen kunnen werken is beperkt. Eveneens bestaat er nauwelijks lesmateriaal voor ouders van dove kinderen en voor mensen die op latere leeftijd doof zijn geworden. Het was voorheen niet eenvoudig om gebarentaal te leren. Het Corpus Nederlands Gebarentaal tracht onder andere dit hiaat op te vullen door de collectie die in het kader van taalwetenschappelijk onderzoek is aangelegd op het internet onder een Creative Commons licentie voor iedereen vrij beschikbaar te maken. Een bewuste keuze aldus Crasborn die door artikelen in de krant met Creative Commons in aanraking was gekomen en zich erin is gaan verdiepen in zijn zoektocht om het soms privacygevoelige materiaal van zijn mammoetwerk te beschermen.