Tot voor kort waren de technologische mogelijkheden om een film met open source software te maken behoorlijk beperkt. In 2002 werd weliswaar de eerste volledig open content film ‘Cactuses‘ uitgebracht maar die was, als studentenproject, slechts deels op basis van open source software tot stand gekomen.

Ton Roosendaal is de centrale figuur achter de Blendersoftware. Hij is vanaf het begin af aan betrokken geweest bij de ontwikkeling van Blender. Toen Blender in 1995 voor het eerst op de markt werd gebracht, was het niet bedoeld als open source software maar diende het als een tool voor eigen gebruik binnen het bedrijf. In 2002 werd de inhouse softwareontwikkeling van Blender stopgezet en was de software een tijd lang zelfs niet te verkrijgen. Ondanks technische moeilijkheden van het programma en een aantal tekortkomingen bleek er toch een interesse te bestaan voor de software zodat Ton Roosendaal in 2002 de Blender Foundation kon oprichten.Met een uniek investeringsplan, de inzet van talloze vrijwilligers en vrijwillige financiële bijdragen werd de broncode van Blender openbaar gemaakt. Tegenwoordig is Blender gratis en kan de software door iedereen die er verstand van heeft verder worden ontwikkeld. Hiervoor is er door de Blender Foundation een online user-development community ontwikkeld. Roosendaal startte in 2005 de productie van Elephants Dream onder de naam Orange, samen met een internationaal team van artiesten en animatiespecialisten. Tijdens het productieproces hebben ook de online developers over de hele wereld van de community een groot aandeel geleverd in de verbetering en ontwikkeling van de software. Voor Roosendaal was het vanzelfsprekend dat een film gemaakt met open source software onder een open content licentie beschikbaar zou worden gemaakt voor het publiek. De keuze viel daarbij destijds op Creative Commons omdat dat licentiesysteem het verst ontwikkeld was en al brede bekendheid genoot.

De korte film (Elephants Dream duurt 11 minuten) is als showcase voor open source bedoeld. Het publiek krijgt erdoor te zien welke mogelijkheden de open source software biedt, en dat het mogelijk is om met Blender een kwaliteitsfilm te maken.Het verhaal van de film gaat over Emo en Proog, twee mannen met verschillende kijk op de wereld waarin zij leven. Deze wereld bestaat binnen in een machine en heeft vreemde landschappen van verwrongen kabels en rare apparatuur waarin bizarre vogels ronddolen. Proog probeert in dit woeste landschap Emo te beïnvloeden en hem zijn ideeën op te leggen waardoor er een conflict ontstaat tussen de twee karakters. Dit resulteert aan het einde van de film in een soort anticlimax. Een leuke bijkomstigheid is dat twee bekende Nederlandse acteurs, Tygo Gernandt en Cas Jansen, hun stem voor de film hebben geleend.

Het project werd financieel ondersteund door de Blender Foundation en de Netherlands Media Art Institute. Daarnaast wist de Blender Foundation door de voorverkoop van DVD’ s inkomsten te genereren. Nadat de film als gratis download beschikbaar was gemaakt voor op het internet bleek al gauw dat Roosendaal goed had ingezet en dat Elephants Dream een succes was geworden. Sommige critici van de film menen dat de plot te verwarrend is en inhoudelijk op losse schroeven staat. Roosendaal stelt dat het primair de bedoeling van de film was te laten zien wat de software kan en dat het verhaal hieraan ondergeschikt is. Het is een film die binnen elf minuten een technische ontwikkeling doorloopt waardoor de film op het eind technisch beter in elkaar zit dan aan het begin. Roosendaal heeft zijn doelstelling hiermee verwezenlijkt en op een aantal punten zoals bijvoorbeeld de compositing tool en de renderer is de software dan ook aanzienlijk verbeterd.

Met het oog op de toekomst van en de verdere ontwikkeling van de software houdt de Blender Foundation zich momenteel bezig met twee nieuwe uitdagende projecten.Naast de ontwikkeling van open game project genaamd ‘Apricot‘ is Blender bezig met een volgende animatiefilm die onder de naam ‘Peach‘ ontwikkeld zal worden. De film gaat over ‘harige beestjes’ a la Ice Age, aldus Roosendaal. Grote talenten onder 3D animatiemakers zullen samen tot eind maart 2008 hieraan werken en de film zal eveneens onder een Creative Commons licentie worden uitgebracht. Naast deze projecten is Blender Foundation bezig zich als instituut voor ontwikkeling van open source animatie software te profileren en door middel van workshops en inlichtingen open source te promoten en te verspreiden.

Het thema innovatie is in het informatietijdperk steeds belangrijker aan het worden maar de berichtgeving hierover is tot op heden gefragmenteerd en niet altijd van een hoge kwaliteit. Het online tijdschrift Sync tracht in deze behoefte te voorzien. Dit lijkt haar aardig gelukt te zijn; inmiddels verwelkomt Sync een schare vast bezoekers en groeit het aantal bezoekers van de site gestaag.

Het idee van de site is afkomstig van Jeroen Wijering, die in het kader van zijn afstuderen aan de Design Academy van Eindhoven het concept en de site van Sync ontwikkelde. In zijn ogen is innovatie een van de speerpunten geworden waarop het huidige ondernemen is gebaseerd. Innovatie zal met het oog op de voortschrijdende technologie en het duurzaam ondernemen in de komende jaren ook alleen maar belangrijker gaan worden. Wijering voelde dat er een behoefte was naar online artikelen met meer diepgang en artikelen die ook na enkele maanden nog interessant zouden zijn om te lezen en niet aan actualiteit en begrijpbaarheid zouden hebben ingeboet.

De redactie van Sync bestaat uit Jeroen Wijering zelf, Ewald Smits en Renee Kneppers is hoofdredacteur. De redactie is verantwoordelijk voor de dagelijkse nieuwtjes van de site. De grote inhoudelijk stukken worden verzorgd door journalisten, wetenschappers en andere geïnteresseerden. In feite kan iedereen meeschrijven aan Sync die in staat is ‘leesbare content over bijvoorbeeld online marketing, biotechnologie, web 2.0, milieu, hedgefunding, geneeskunde, domotica, online uitgeven, nanotechnologie, media, chemie, internet, energie of auteursrecht’ te schrijven. Zolang het maar om innovatie draait. Voor een wetenschapper kan het best interessant zijn om Sync als een output voor zijn meer populair-wetenschappelijke artikelen te gebruiken, stelt Wijers.

Het businessmodel van Sync is reuze interessant. De auteurs van de artikelen verdienen geld volgens een ‘democratisch model’. Op basis van het aantal pageviews van een auteur wordt het geld verdeeld. Het geld komt uit advertentieopbrengsten. In de inkomsten die uit de advertentieopbrengsten van de site worden gegenereerd delen de auteurs op fifty-fifty-basis mee. Op de site kunnen de auteurs zelf bekijken hoeveel er op de site verdiend wordt. Het is een uniek en eerlijk systeem. Maar dat het niet bepaald een vetpot is zal ook duidelijk zijn.

De auteurs hebben de keuze de rechten op hun artikelen via een Creative Commons licentie flexibel te regelen, of via ‘alle rechten voorbehouden’.Volgens Wijering zijn vooral wetenschappers en auteurs die nog niet veel op internet werken huiverig om gebruik te maken van een open content licentie en vandaar dat Sync de auteurs hierin de keuze laat. Mensen die op de hoogte zijn van open source en open content maken dan ook vaker gebruik van een Creative Commons licentie. Wijering, die zelf ook in zijn eigen werk als designer veel gebruik maakt van open source, propageert dat je juist altijd je beste werk onder een open content licentie beschikbaar zou moeten maken. Het is de ultieme manier om aandacht voor je werk te genereren en kan je daardoor nieuw werk en inkomsten opleveren.

Het tijdschrift is in eerste instantie bedoeld voor ondernemers maar het blijkt ook onder studenten veel gelezen te worden. Door de toegankelijke wijze waarop de artikelen geschreven zijn, is het voor iedereen die geïnteresseerd is een interessante bron om kennis te nemen van onderwerpen binnen de wetenschap, technologie en ondernemen.