Het thema innovatie is in het informatietijdperk steeds belangrijker aan het worden maar de berichtgeving hierover is tot op heden gefragmenteerd en niet altijd van een hoge kwaliteit. Het online tijdschrift Sync tracht in deze behoefte te voorzien. Dit lijkt haar aardig gelukt te zijn; inmiddels verwelkomt Sync een schare vast bezoekers en groeit het aantal bezoekers van de site gestaag.

Het idee van de site is afkomstig van Jeroen Wijering, die in het kader van zijn afstuderen aan de Design Academy van Eindhoven het concept en de site van Sync ontwikkelde. In zijn ogen is innovatie een van de speerpunten geworden waarop het huidige ondernemen is gebaseerd. Innovatie zal met het oog op de voortschrijdende technologie en het duurzaam ondernemen in de komende jaren ook alleen maar belangrijker gaan worden. Wijering voelde dat er een behoefte was naar online artikelen met meer diepgang en artikelen die ook na enkele maanden nog interessant zouden zijn om te lezen en niet aan actualiteit en begrijpbaarheid zouden hebben ingeboet.

De redactie van Sync bestaat uit Jeroen Wijering zelf, Ewald Smits en Renee Kneppers is hoofdredacteur. De redactie is verantwoordelijk voor de dagelijkse nieuwtjes van de site. De grote inhoudelijk stukken worden verzorgd door journalisten, wetenschappers en andere geïnteresseerden. In feite kan iedereen meeschrijven aan Sync die in staat is ‘leesbare content over bijvoorbeeld online marketing, biotechnologie, web 2.0, milieu, hedgefunding, geneeskunde, domotica, online uitgeven, nanotechnologie, media, chemie, internet, energie of auteursrecht’ te schrijven. Zolang het maar om innovatie draait. Voor een wetenschapper kan het best interessant zijn om Sync als een output voor zijn meer populair-wetenschappelijke artikelen te gebruiken, stelt Wijers.

Het businessmodel van Sync is reuze interessant. De auteurs van de artikelen verdienen geld volgens een ‘democratisch model’. Op basis van het aantal pageviews van een auteur wordt het geld verdeeld. Het geld komt uit advertentieopbrengsten. In de inkomsten die uit de advertentieopbrengsten van de site worden gegenereerd delen de auteurs op fifty-fifty-basis mee. Op de site kunnen de auteurs zelf bekijken hoeveel er op de site verdiend wordt. Het is een uniek en eerlijk systeem. Maar dat het niet bepaald een vetpot is zal ook duidelijk zijn.

De auteurs hebben de keuze de rechten op hun artikelen via een Creative Commons licentie flexibel te regelen, of via ‘alle rechten voorbehouden’.Volgens Wijering zijn vooral wetenschappers en auteurs die nog niet veel op internet werken huiverig om gebruik te maken van een open content licentie en vandaar dat Sync de auteurs hierin de keuze laat. Mensen die op de hoogte zijn van open source en open content maken dan ook vaker gebruik van een Creative Commons licentie. Wijering, die zelf ook in zijn eigen werk als designer veel gebruik maakt van open source, propageert dat je juist altijd je beste werk onder een open content licentie beschikbaar zou moeten maken. Het is de ultieme manier om aandacht voor je werk te genereren en kan je daardoor nieuw werk en inkomsten opleveren.

Het tijdschrift is in eerste instantie bedoeld voor ondernemers maar het blijkt ook onder studenten veel gelezen te worden. Door de toegankelijke wijze waarop de artikelen geschreven zijn, is het voor iedereen die geïnteresseerd is een interessante bron om kennis te nemen van onderwerpen binnen de wetenschap, technologie en ondernemen.

Gebarentaal was in Nederland tot voor kort een ondergeschoven kindje binnen het wetenschappelijk taalonderzoek. Dit is opmerkelijk omdat zo’n 1,3 miljoen Nederlanders niet in staat zijn alles te kunnen horen. Hieronder vallen niet alleen slechthorenden maar ook mensen die op latere leeftijd geleidelijk of plotseling doof zijn geworden, evenals meervoudige gehandicapten zoals doofblinden. Sommigen van hen zijn louter aangewezen op deze communicatiemethode: voor circa 5.000 mensen is Nederlandse gebarentaal de eerste taal en voor 15.000 mensen de tweede taal.

Het Corpus Nederlandse Gebarentaal bouwt voort op de wetenschappelijke uitkomsten van het European Cultural Heritage Online project (ECHO), een initiatief van drie Max Planck Instituten in Europa (Rome, Berlijn en Nijmegen) en enkele samenwerkingspartners.In 2003 is er tijdens een Europees wetenschappelijk congres in Berlijn de ‘Declaration on open access to knowledge in the sciences and humanities’ ondertekend. De bedoeling hiervan is om open source cultuur verder te ontwikkelen om zodoende publieke en wetenschappelijk exploitatie van cultureel en wetenschappelijk erfgoed op het internet te bevorderen. Het European Cultural Heritage Online Project geeft invulling aan deze doelstelling met vijf grote pilotprojecten. Een van de deelprojecten betrof taalkundig onderzoek, meer specifiek, onderzoek naar gebarentaal in diverse Europese landen.

Wetenschappers uit Groot-Brittannië en Zweden verrichtten samen met taalspecialisten van de Universiteit van Nijmegen onderzoek naar de samenstelling van de gebarentaal in deze drie landen. In Nederland was de taalwetenschapper Onno Crasborn een van de onderzoekers die direct betrokken was bij het ECHOproject. Samen met zijn Europese partners en zijn Nijmeegse collega’s zette hij een unieke, publiekelijk toegankelijke, internationale database op voor gebarentaalonderzoek. Deze collectie van videobeelden van gebarentaal is op de website van het Echoproject terug te vinden.Het bijzondere van de database is dat het om een vergelijkend onderzoek ging tussen de drie landen. De filmpjes zijn naderhand door de wetenschappers geannoteerd en beschreven. Dit houdt in dat er wordt aangegeven welk gebaar met welk woord overeenkomt en waar de klemtoon ligt, hetgeen het Max Planck instituut er toe aangezet heeft speciale softwaretools te ontwikkelen.

Met de nieuwe technologische inzichten en het feit dat een database voor gebarentaal wel degelijk relevant kan zijn, werd in 2006 besloten om een Corpus gebarentaal voor Nederland op te zetten. Crasborn heeft samen met zijn collega’s van de RUN veel werk moeten verzetten om tachtig uur beeld materiaal van doven op te nemen. Het lesmateriaal omvat bijna duizend videofragmenten van gesprekken in gebarentaal tussen doven. Deze zijn geannoteerd, vertaald door de wetenschappers en zullen binnenkort op een website te bezichtigen zijn.

Het Corpus NGT schept voor diverse partijen nieuwe mogelijkheden.Voor taalwetenschappers en andere wetenschappelijke onderzoekers is het uitermate interessant om de structuren en grammatica van de gebarentaal te onderzoeken en bloot te leggen. De kennis van gebarentaal in Nederland is namelijk aan het afnemen doordat onder andere de technologie van gehoorapparaten enorm verbeterd is in het afgelopen decennium. Door het vastleggen van gebarentaal kan kennis hiervan niet verder verloren gaan. Daarnaast bestond er voorheen nauwelijks lesmateriaal om gebarentaal te leren. Het corpus kan dus een bijdrage leveren aan het onderwijs aan universiteiten voor tolken van gebarentaal. Ook op het onderwijs op scholen in Nederland kan het corpus een grote impact hebben. In Nederland bestaat er maar een beperkt aantal scholen waar er speciaal onderwijs voor doven aangeboden wordt. Het lesmateriaal en de methodes waarmee deze scholen kunnen werken is beperkt. Eveneens bestaat er nauwelijks lesmateriaal voor ouders van dove kinderen en voor mensen die op latere leeftijd doof zijn geworden. Het was voorheen niet eenvoudig om gebarentaal te leren. Het Corpus Nederlands Gebarentaal tracht onder andere dit hiaat op te vullen door de collectie die in het kader van taalwetenschappelijk onderzoek is aangelegd op het internet onder een Creative Commons licentie voor iedereen vrij beschikbaar te maken. Een bewuste keuze aldus Crasborn die door artikelen in de krant met Creative Commons in aanraking was gekomen en zich erin is gaan verdiepen in zijn zoektocht om het soms privacygevoelige materiaal van zijn mammoetwerk te beschermen.